Czekoladowa plamistość bobu – grzybowa choroba bobu wywołana przez Botrytis fabae Czekoladowa plamistość liści narcyza – wirusowa choroba narcyza wywołana przez kilka gatunków wirusów Kategoria Papryka ostra PCR (Capsicum annuum) to nie lada gratka dla wielbicieli ostrych przypraw. Jej owoce uchodzą za wyjątkowo pikantne. Są dość duże, trójkątne w zarysie i mięsiste, z miąższem i skórką barwy kremowobiałej. Stanowią znakomity dodatek do dań mięsnych oraz jarskich, sosów, surówek, gulaszów i zup. Papryka ostra PCR Mączniak prawdziwy, bakteryjna kanciasta plamistość ogórka Maksymalna/zalecana dawka dla jednorazowego zastosowania: 8,0 l/ha. Termin stosowania: Środek stosować zapobiegawczo od początku fazy rozwoju pędów bocznych do fazy pełnej dojrzałości (owoce maja typową barwę) (BBCH 21-89). Maksymalna liczba zabiegów w sezonie Antraknoza, czerwona plamistość liści truskawki, biała plamistość liści truskawki, bakteryjna kanciasta plamistość liści Maksymalna/zalecana dawka dla jednorazowego zastosowania: 1,33 kg/ha. Maksymalna liczba zabiegów w sezonie wegetacyjnym: 3. Odstęp między zabiegami: co najmniej 7 dni. Zalecana ilość wody: 200-800 l/ha. . Czarna zgnilizna zawiązków i pędów roślin (Mycosphaerella melonis), zwana także gumozą dyniowatych – w początkowo widoczne są na liściach plamy w kształcie litery V, które z czasem zasychają. W późniejszym okresie następuje zamieranie zawiązków pędów a także wewnętrzna zgnilizna owoców. Główną przyczyną choroby jest zbyt wysoka wilgotność względna powietrza. Do infekcji dochodzi gdy czas zwilżenia liści wynosi 1 godz. Grzyb wytwarza 2 rodzaje zarodników: Didymella bryoniae (zarodniki konidialne – tworzą piknidia i pseudotecja) i Phoma cucurbitacearum (stadium niedoskonałe). Zarodniki kiełkują po 4-8 dni. W ciągu sezonu uprawy występuje kilkanaście pokoleń. Działania profilaktyczne: – utrzymywanie wilgotności powietrza poniżej 80% – od początku uprawy trzeba prowadzić lustrację – nawadnianie należy dostosować do warunków pogodowych, ograniczyć podlewanie przy małym obciążeniu roślin owocami – liście należy obcinać równo i prostopadle do łodygi – nie ciąć roślin w czasie pochmurnej lub wilgotnej pogody – nie zostawiać obciętych liści w szklarni, ponieważ na nich rozmnażają się agrofagi – należy odkażać narzędzia w trakcie prowadzenia zabiegów – sterować ogrzewaniem i wilgotnością tak aby deficyt wilgotności powietrza wynosił poniżej 3 g/m3. – unikać nagłych zmian mikroklimatu – zimne powietrze stymuluje rozwój choroby i dlatego nie należy zbyt intensywne rano wietrzyć szklarni. Mączniak prawdziwy – wywołują go 2 gatunki grzybów (Erisiphe cichoracearum i Sphaerotheca fuliginea), które często występują równocześnie. Mają one odmienne warunki dla kiełkowania zarodników. E. cichoracearum woli wysoką wilgotność powietrza (około 95%) ale gdy liście są zwilżone nie następuje infekcja. Natomiast w przypadku drugiego gatunku do infekcji dochodzi tylko gdy liście są zwilżone. Infekcjom sprzyjają duże wahania temperatury w ciągu doby. Do zwalczania zarejestrowany jest środek Nimrod 250 EC (bupirymat) i Timorex Gold 24 EC (wyciąg z krzewu herbacianego). Mączniak rzekomy – rozwojowi choroby sprzyja wysoka wilgotność powietrza, tworzenie się rosy lub długotrwałe zwilżenie liści. Zarodniki grzyba kiełkują w temperaturze 8-30°C, optimum wynosi 15-20°C. W uprawach pod osłonami choroba bardzo szybko rozprzestrzenia się. Należy bezwzględnie unikać zwilżenia blaszki liściowej powyżej 5 godzin. Do zwalczania można stosować preparaty zawierające mankozeb i cymoksamil (Curzate M 72,5 WP, Ekonom MC 72,5 WP, Helm-Cymi 72,5 WP), Infinito 687,5 SC (propamokarb, fluopikolid ) oraz Timorex Gold 24 EC. „Dopóki nie zmienimy warunków mikroklimatu w obiekcie dopóty będziemy mieć problem z mączniakiem rzekomym, ponieważ same zabiegi środkami chemicznymi nie wystarczą”- podsumował prelegent. Korynesporoza dyniowatych – powoduje powstawanie plam, które z czasem się zlewają, oraz zamieranie zawiązków owoców. Jest to grzyb ciepłolubny – zarodniki najlepiej kiełkują w temperaturze 28-30°C. W polskich warunkach często występuje w tunelach, gdzie do ogrzewania wykorzystuje się piece nadmuchowe – grzyb rozwijała się w pobliżu wylotu ciepłego powietrza. Grzyby z rodzaju Alternaria i Ulocladium wywołują podobne do siebie objawy na liściach ogórka . Porażają liście w warunkach wysokiej temperatury (21-32°C) i dużej wilgotności powietrza. Antraknoza dyniowatych (Colletotrichum orbiculare) to choroba najczęściej występująca w uprawie ogórków gruntowych. W szklarniach prawdopodobieństwo pojawienia się jej jest małe. W wyniku porażenia na liściach powstają nekrotyczne okrągłe lub nieregularne plamy różnej wielkości. Na owocach tworzą się małe, zielonooliwkowe, gnijące plamy pokryte różowym nalotem zarodników. Grzyb przeżywa na resztkach roślinnych w glebie przez 2-3 lata. Kanciasta plamistość liści ogórka powodowana jest przez bakterię Pseudomonas syringa pv. lachrymans, rozwija się przede wszystkim w polu i dość rzadko występuje w szklarniach. Rozwija się podczas wilgotnej i ciepłej pogody (24-27°C). Olpidiozę ogórka wywołują grzyby Olpidium radicale, które rozwijają się w korzeniach, najmłodszych w tkankach kory. Choroba sama w sobie jest niegroźna ale grzyb jest wektorem wirusa nekrotycznej plamistości liści (CLSV), który stanowi największe zagrożenie dla uprawy zimą i wczesną wiosną w warunkach niedostatku światła i niskich temperatur. W miarę poprawiania się pogody następuje remisja objawów i „wyzdrowienie” roślin. Wektorem tego wirusa są zarodniki pływkowe grzyba Olpidium radicale, które przenoszą także wirusa nekrotycznej plamistości melona (MNSV). Obecnie większość odmian ogórka polecana do upraw pod osłonami ma dużą gamę odporności na wirusy dyniowatych. Czytaj także: Wykład nt. chorób ogórka w uprawie pod osłonami – cz. I Bakteryjna kanciasta plamistość należy do najgroźniejszych chorób w uprawie polowej ogórka. W celu wczesnego wykrycia tej choroby już od połowy czerwca warto kontrolować plantacje. Sprawcą bakteryjnej plamistości ogórka jest Pseudomonas syringae pv. lachrymans. Bakteria ta zimuje zarówno w nasionach, jak i na resztkach porażonych części roślin w podłożu. W okresie wegetacji rozprzestrzenia się przez deszcz, wiatr oraz podczas prowadzonych prac pielęgnacyjnych i zbioru owoców. P. syringae może być również przenoszona przez owady zapylające. Rozwojowi tej choroby w uprawie polowej ogórka, sprzyja utrzymująca się wilgotność powietrza i wysoka temperatura. Aktywność Pseudomonas syringae zwiększa się po obfitym deszczu lub w przypadku nadmiernego deszczowania plantacji. Do infekcji dochodzi także w wyniku przenawożenia azotem, co zwiększa podatność roślin na tę chorobę. Pierwsze objawy choroby można zaobserwować już w fazie liścieni i 2-3 liści właściwych. Na zainfekowanych liściach widoczne są niewielkie, jasnozielone plamy. Podczas wysokiej wilgotności powietrza, od dolnej strony liścia pojawia się charakterystyczny biały wyciek śluzu bakteryjnego. Przy silnym porażeniu blaszka liściowa (w miejscu plam) zamiera, a następnie wykrusza się tworząc dziury. Podobne symptomy mogą wystąpić na porażonych ogonkach liściowych, pędach czy owocach. Wcześnie zainfekowane rośliny zamierają nie wydając owoców. Natomiast porażenie w późniejszej fazie wpływa na znaczne ograniczenie plonu oraz pogorszenie jago jakości. Takie owoce nie nadają się do przetwórstwa. Objawy bakteryjnej kanciastej plamistości ogórka mogą utrzymywać się w ciągu całego okresu wegetacji roślin. Dlatego z plantacji trzeba systematycznie usuwać rośliny z objawami porażenia przez bakterię Pseudomonas syringae. Ponadto należy przestrzegać co najmniej 4 letniej przerwy w uprawie ogórka, bądź innych roślin z rodziny dyniowatych na tym samym stanowisku. W chemicznej ochronie można zastosować preparaty miedziowe, np. Champion 50 WP (2,5-3 kg/ha), Funguran A PLUS 50 WP ( 2,25 kg/ha) lub Miedzian 50 WP (dawka 2,5 kg/ha). Aby ustrzec się przed bakteryjną kanciastą plamistością ogórka warto do uprawy wprowadzić odmiany tolerancyjne. Dodatkowo jako przedplon można sadzić gorczycę, która ogranicza występowanie tej choroby. Choroby ogórków Wszystkie warzywa dyniowate, w tym także ogórki to rośliny wymagające dużo ciepła i wilgoci w trakcie uprawy. Jednak przedłużające się opady deszczu i niska temperatura mogą przyczynić się do wzrostu ryzyka infekcji różnorakimi chorobami. Ochroną przed występowaniem i rozprzestrzenianiem się chorób Przeczytaj więcej... Liście ogórka porażone Pseudomonas syringae. Bakteryjna kanciasta plamistość ogórka (Pseudomonas syringae pv. lachrymans). Choroba występuje na większości gatunków roślin dyniowatych, lecz najpowszechniej na ogórkach. Sprawca choroby może przetrwać do następnego sezonu na resztkach porażonych roślin oraz na nasionach. Chorobie sprzyja wysoka wilgotność. Rozprzestrzenia się wraz z powietrzem i wodą w okresach opadów deszczu lub deszczowania oraz mechanicznie w czasie zbioru owoców lub prac i zwalczanie Przestrzegać 2-3 letniej przerwy w uprawie ogórka na tym samym polu. Z chwilą zagrożenia chorobą rośliny opryskiwać wg zaleceń w podanych w tabeli

kanciasta plamistość ogórka zdjęcia